Στρες αποχωρισμού: Σιχαίνομαι την… μοναξιά!!!

στρες αποχωρισμού στους σκύλους συμβουλές
Spread the love
  • 1
  •  
  •  
    1
    Share

“Πώς να σταματήσετε το άγχος αποχωρισμού στον σκύλο σας”

Από την πρώτη στιγμή που με υιοθέτησαν οι σκύλο – γονείς μου δεν έμεινα δευτερόλεπτο μόνη μου! Ήμουν μαζί με την σκύλο – μαμά μου συνεχώς γι’ αυτό και είχα γίνει η σκιά της.  Την ακολουθούσα όπου και να πήγαινε… Σ’ όποιο δωμάτιο και να πήγαινε, τσούπ! εγώ από πίσω λες και ήμασταν δεμένες μ’ ένα αόρατο σκοινί… Μπορεί να κοιμόμουν αλλά το ένα μάτι ήταν πάντα ανοιχτό! Δεν την έχανα απ’ τα μάτια μου…

Υπήρξαν στιγμές που έπρεπε να φύγει και να μ’ αφήσει στο σπίτι, αλλά ποτέ δεν με άφηνε μόνη.  Πάντα μεριμνούσε να μου αφήσει ένα άτομο για να κάνει dog – sitting.  Κι έτσι την… μοναξιά δεν την γνώρισα.  Ώσπου μια μέρα χρειάστηκε να λείψει η σκύλο – μαμά μου και δεν υπήρχε κανείς για να μου κάνει παρέα.  Με αποτέλεσμα να μείνω μόνη και να περιφέρομαι σαν την άδικη κατάρα μέσα στο σπίτι!  Δεν έμεινα άπραγη όμως! Έκανα κι εγώ την επανάσταση μου… Ούρλιαζα, έκλαιγα, γάβγιζα, έφαγα την πόρτα… την έσκαψα με νύχια και με δόντια, κυριολεκτικά! Μου έφυγε η φωνή από το κλάμα.  Δεν σταμάταγα ούτε λεπτό ώσπου λαχάνιαζα αλλά συνέχιζα να σπαράζω στο κλάμα γιατί πανικοβλήθηκα! Φοβήθηκα πως με παράτησε… “Κι εγώ τι θα κάνω χωρίς αυτήν; Πώς θα τα καταφέρω;” σκεφτόμουν και το φώναζα δυνατά (στην δική μου γλώσσα, βέβαια) ενώ ταυτόχρονα έσκαβα την πόρτα…

Ακολουθώ την μυρωδιά σου...
Ακολουθώ την μυρωδιά σου…

Επιτέλους! Γύρισε η σκύλο – μαμά μου! Δεν πέθανα από τον φόβο, τον τρόμο, το στρες, την πείνα, την δίψα, την μοναξιά!!! Έψαχνα το κορμάκι μου να δω αν είμαι καλά ενώ ήμουν σίγουρη πως έχασα πέντε κιλά, γκριζάρισαν οι τριχούλες μου κι ότι βάρυνα από τα γερατειά… Πέρασε τόσος καιρός από τότε που έφυγε η σκύλο – μαμά μου…

“Μάρσα τι κάνεις; ” μου λέει με το που με βλέπει, “Μόνο 5 λεπτά έλειψα!” μου φώναξε πανικόβλητη και στενοχωρημένη για την κατάστασή μου.   Εγώ όταν την είδα να μπαίνει μέσα στο σπίτι πήδαγα από την χαρά μου, λαχανιασμένη, κουρασμένη, ταλαιπωρημένη ψυχολογικά, αλλά τόσο χαρούμενη κι ευτυχισμένη που ξανά έβλεπα την σκύλο – μαμά μου! Πήδαγα πάνω της, φώναζα χαρούμενη μαζί με κλάμα και γέλιο.  Έκανα λες και έλειπε μέρες…  “5 λεπτά; ” αναρωτιέμαι από μέσα μου κλαψουρίζοντας και τρίβοντας την μουσούδα της για να με συγχωρέσει, ” Εμένα μου φάνηκε αιώνας”.  

Ναι, φίλοι μου.  Μόνο 5 λεπτά έλειψε αλλά για μένα είχε σταματήσει ο χρόνος.  Αυτά τα λεπτά στον δικό μου χωροχρόνο σήμαιναν μια ζωή… Έτσι λοιπόν αποδείχτηκε πως είχαμε πρόβλημα.  Έλειπε για 1 λεπτό; Για 2; 1 ώρα; 5; Για μένα το ίδιο ήταν.  Σιχαινόμουν την μοναξιά! Να φανταστείτε έμπαινε στο μπάνιο κι εγώ επειδή την έχανα έκλαιγα και ούρλιαζα σαν τρελή…Είχα μάθει τις κινήσεις της πριν φύγει.  Όταν την έβλεπα να ετοιμάζεται κι άκουγα αυτόν τον τσιριχτό, εκκωφαντικό ήχο που έκαναν τα κλειδιά της όταν τα άρπαζε, έτρεχα αμέσως καταπάνω της, σηκωνόμουν όρθια, άρπαζα ή μάλλον κρεμιόμουν στην κυριολεξία από τα χέρια της και την τράβαγα πίσω για να μην φύγει.  Έβγαζα ήχους κλαψουρίσματος και λαχανιάσματος σα να με έπιανε κάτι που με εμπόδιζε να αναπνεύσω από τον πανικό μου και προσπαθούσα να ανέβω στην αγκαλιά της για να μην την αφήσω να φύγει.  Είχα κρίσεις πανικού!

Σιχαινόμουν την μοναξιά! Είχα το στρες αποχωρισμού! Αυτό ήταν.  Τόσο μεγάλος όρος όσο κι ο φόβος μου μη μείνω μόνη.  Η σκύλο – μαμά μου το ανέφερε στην κτηνίατρο η οποία μας σύστησε μια εκπαιδεύτρια για να μας συμβουλέψει.  Την πήρε τηλέφωνο χωρίς να χάνει στιγμή, αγχωμένη γιατί πρώτη φορά της συνέβαινε κάτι τέτοιο κι εκείνη με την σειρά της της είπε πως όλα αυτά γινόντουσαν γιατί εγώ ήμουν ανασφαλής και πως το φταίξιμο ήταν δικό της γιατί δεν με είχε αφήσει ποτέ μόνη μου όσο ήμουν κουτάβι.

 Χρειαζόμασταν εκπαίδευση και οι δύο! Ο μόνος τρόπος ήταν να εκπαιδεύσουμε η μία την άλλη.  Η διάρκεια της εκπαίδευσης πρέπει να είναι όσο χρειαστεί για να εξαφανιστούν τα σημάδια του στρες αποχωρισμού.  Αυτό σημαίνει πως μπορεί να πάρει πολύ χρόνο όπως πχ μήνες.   Ιδού λοιπόν ο τρόπος εκπαίδευσης για το στρες αποχωρισμού που μας πρότεινε :

α) Επειδή ο σκύλος αντιλαμβάνεται τις συνήθειες του ιδιοκτήτη του πριν φύγει, όπως τα κλειδιά που παίρνει για να φύγει, το μπουφάν του ή όταν ντύνεται κ.α. κι αρχίζει να τον πιάνει το στρες αποχωρισμού από εκείνη την ώρα, πρέπει ο ιδιοκτήτης για να αποφύγει αυτήν την κατάσταση να κάνει τις ίδιες κινήσεις κάθε μέρα, 3-4 φορές την ημέρα χωρίς όμως να φύγει.  Πχ να κάνει αυτές τις κινήσεις και να κάτσει στον καναπέ να δει τηλεόραση παίζοντας τα κλειδιά στα χέρια του για να ακούγεται ο ήχος.

β) Ένα τέταρτο πριν φύγει κι ένα τέταρτο αφού επιστρέψει, δεν πρέπει να δώσει καθόλου σημασία στον σκύλο.  Ό, τι και να κάνει! Πρέπει να τον αγνοήσει εντελώς!

γ) Γενικός κανόνας (ο οποίος ισχύει για πάντα ακόμα και μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης): Δεν πρέπει να αποχαιρετά ή να χαιρετά στην επιστροφή ο ιδιοκτήτης τον σκύλο εκφράζοντας έντονα συναισθήματα ( πολλά φιλιά, σφιχτές αγκαλιές ή “μου έλειψες, δεν μπορώ χωρίς εσένα” κ.α).  Αντιθέτως, ή δεν θα λέει τίποτα και θα φεύγει ή αν θέλει μπορεί να λέει κάποια λέξη όπως “δεν θ’ αργήσω” απλά και ήρεμα και να φεύγει.  Κι όταν επιστρέφει μπορεί να χαιρετά τον σκύλο του ξανά απλά και με ήπιο τρόπο να του λέει αν είναι υπερενθουσιώδης ο σκύλος “ήρεμα”, “εντάξει” και να τον αφήνει να ηρεμήσει και μετά να απευθυνθεί σ’ αυτόν με πιο εγκάρδιο τρόπο.

δ) Όταν το πρόβλημα είναι έντονο, δηλαδή δεν μπορεί να μείνει μόνος του ούτε δευτερόλεπτο, τότε θα πρέπει ο ιδιοκτήτης να κάνει την παρακάτω άσκηση για όσο καιρό πάρει πχ 2 μήνες, 3 μήνες, μέχρι να  ξεπεράσει το στρες αποχωρισμού ο σκύλος:

Την πρώτη μέρα να βγαίνει έξω από το σπίτι για 1 λεπτό και να μπαίνει ( χωρίς πάντα να του δίνει σημασία).  Αφού περάσει 1 λεπτό μέσα, ξαναβγαίνει συνεχίζοντας την ίδια διαδικασία για 10 λεπτά επί 2 φορές την ημέρα.  Μετά από 2-3 μέρες αυξάνετε τον χρόνο.  Δηλαδή, 5 λεπτά έξω – 1 λεπτό μέσα  κι ούτω καθ’ εξής μέχρι να φτάσετε στη 1 ώρα.

ε) Καλό είναι να περιορίζεται ο σκύλος σε ένα δωμάτιο, γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο περιορίζεται κι ο φόβος του κι ελαττώνονται οι πιθανότητες αυτοτραυματισμού.  Όταν είναι ελεύθερος σ’ όλο το σπίτι νιώθει ακόμα περισσότερο μόνος σ’ ένα άδειο σπίτι και μεγαλώνει το στρες.  Αυτό βέβαια μπορείτε να το κάνετε μόνο όσο χρειαστεί για να εξαλειφθεί το πρόβλημα.  Αργότερα μπορεί να μένει ελεύθερος και να κυκλοφορεί σ’ όλο το σπίτι αφού θα είναι ήρεμος και ισορροπημένος.

στ) Αυτά τα βήματα πρέπει να τα ακολουθήσουν όλα τα μέλη της οικογένειας και να μην ενδώσουν ποτέ στις φωνές και στα κλάματα γιατί τότε… το χάσανε το παιχνίδι! Όσο και να κλαίει, αγνοήστε το! Γιατί αν επιστρέψετε την στιγμή που γαβγίζει και κλαίει τότε θα μάθει πως μ’ αυτόν τον τρόπο σας φέρνει πίσω και δεν θα σταματήσει ποτέ.

Ξέρω είναι πολύ δύσκολο.  Αλλά όχι ακατόρθωτο! Υπήρξαν στιγμές που αναστατωθήκαμε ψυχολογικά και οι δύο, τέντωσαν τα νεύρα και κλαίγαμε πολλές φορές μαζί γιατί ήταν ψυχοφθόρο και κράτησε η εκπαίδευση αρκετούς μήνες.  Αλλά τα καταφέραμε!

Κάναμε την άσκηση κανονικά και  με έκλεινε μέσα στην κρεβατοκάμαρα και ήταν καλύτερα.  Αλλά βέβαια με σπρωξίματα κι έντονο ύφος προσταγής.  Τώρα έχω φτάσει στο σημείο όταν αντιλαμβάνομαι πως θα φύγει, να πηγαίνω μόνη μου στην κρεβατοκάμαρα και να περιμένω να με χαιρετήσει λέγοντας απλά “Φεύγω, δεν θ’ αργήσω.  Κάτσε ήρεμα”…  και κλείνει την πόρτα.

Κλείστε την πόρτα στο… στρες αποχωρισμού… Κάντε την ζωή σας ευκολότερη και την μεταξύ σας συμβίωση πιο υγιής.   Κάντε ευτυχισμένο τον σκύλο σας, να νιώθει ασφάλεια αλλά όχι να  εξαρτάται αποκλειστικά από εσάς.

Γνωρίζετε ποιες είναι οι αιτίες που ένας σκύλος έχει άγχος αποχωρισμού; Αν όχι, διαβάστε το άρθρο ” Οι λόγοι που ένας σκύλος έχει στρες αποχωρισμού”.


Spread the love
  • 1
  •  
  •  
    1
    Share

Related posts

11 Thoughts to “Στρες αποχωρισμού: Σιχαίνομαι την… μοναξιά!!!”

  1. Clowie

    This is an important topic. Lots of dogs suffer from separation anxiety to some extent.

    1. We had hard times for this reason but now happily we have surpassed separation anxiety 90%.

  2. vicky

    μπορω να το εφαρμόσω και σε ενηλικο σκυλο (7 ετων)?

    1. Βεβαίως. Αλλά ίσως να σου πάρει περισσότερο χρόνο. Για να φανταστείς εγώ το έκανα στην Μάρσα όταν ήταν περίπου ενός χρόνου και μας πήρε περίπου ένα μήνα, αν θυμάμαι καλά…
      Πάντως αν ακολουθήσεις τις οδηγίες της εκπαιδεύτριας θα έχεις καλό αποτέλεσμα. Για να φανταστείς, αυτή τη στιγμή η Μάρσα όταν υποψιάζεται πως ετοιμάζομαι για να φύγω, τρέχει από μόνη της και κάθεται μέσα στο δωμάτιο όπου την έμαθα να πηγαίνει και με περιμένει να την χαιρετήσω και κάθεται ήσυχη μέχρι να έρθω!
      Πολλές φορές νομίζει πως θα φύγω και κάνει λάθος και τρέχει μέσα στο δωμάτιο όπου εγώ πηγαίνω και της λέω πως δεν φεύγω και της φωνάζω να έρθει μέσα στο υπόλοιπο σπίτι.
      Φαντάσου πόσο καλά το έχει εμπεδώσει.
      Στο προτείνω ανεπιφύλακτα γιατί είδα πως έχει αποτέλεσμα!

  3. Πολυ χρησιμες οι συμβουλες σου!! Το μονο που με απασχολει ειναι οταν ντυνομαι ξανα και καθομαι με τα κλειδια στο χερι, η σκυλιτσα μου νομιζει οτι θα παμε βολτα και αγριευει ακομα πιο πολυ και γκρινιαζει συνεχεια, μαλλον εχει συνδυασει το να ντυνομαι και τον ηχο των κλειδιων με τη βολτα..Προσπαθω οταν φευγω να ντυνομαι κανενα 40 λεπτο πιο πριν και μετα δεν της δινω σημασια για αρκετη ωρα και φευγω, καλα φαινεται να αντιδρα προς το παρον… Εχεις κατι να προτεινεις? Το θεμα ειναι πως θα την καταφερω να μην αντιδρα πχ οταν ντυνομαι και φευγω για τα σκουπιδια ή για το σουπερμαρκετ. Ειναι 2 ετων η δικια μου και την εχω 3 εβδομαδες(ηταν αδεσποτο κ την μαζεψα)

    1. Γεια σου Μαρίνα και καλώς ήρθες στην σκύλο – παρέα μας.
      Πρώτα απ’ όλα, αυτό που κάνεις το να ντύνεσαι 40 λεπτά πριν φύγεις, είναι πολύ σωστή κίνηση αλλά όχι πρακτική. Φαντάζομαι πως δεν θα μπορείς να το κάνεις κάθε φορά αυτό όποτε θέλεις να φύγεις. Κάποιες στιγμές δεν θα έχεις τον χρόνο. Πάντως όποτε μπορείς, να το κάνεις γιατί θα βοηθήσει. Ήδη όπως μου γράφεις η σκυλίτσα σου παραμένει ήρεμη μ’ αυτή τη μέθοδο.

      Τώρα, όσον αφορά για τις “μικρές αποδράσεις” σου, όπως σκουπίδια κ.α σου προτείνω να ακολουθήσεις πιστά την συμβουλή (δ). Ίσως είναι το πιο δύσκολο βήμα, θα σου πάρει χρόνο αλλά νομίζω πως αυτή είναι και η πιο σημαντική συμβουλή απ’ όλες γιατί “χτυπάει” ακριβώς στο κέντρο του προβλήματος. Πιστεύω πως αυτό το βήμα έκανε στην ουσία όλη την δουλειά και στο δικό μας πρόβλημα. Γιατί κι εγώ έκανα συχνές μικρές αποδράσεις και όχι δεν προλάβαινα να φύγω, δεν προλάβαινα να κλείσω την πόρτα πίσω μου κι έπιανε πανικός την Μάρσα. Κι έτσι, εστίασα περισσότερο σ’ αυτό το βήμα (δ). Μ’ αυτόν τον τρόπο θα ξεπεράσει κι η δικιά σου και το θέμα των κλειδιών και των ρούχων που τα έχει συνδυάσει αποκλειστικά με την βόλτα. Θα παίρνεις τα κλειδιά μαζί σου όσο θα κάνεις το βήμα (δ).

      Παρ’ όλα αυτά, για να λύσεις εξ ολοκλήρου το θέμα του στρες αποχωρισμού θα πρέπει να ακολουθήσεις όλα τα βήματα που αναφέρονται στο άρθρο.
      Ότι θα κοπεί μαχαίρι το πρόβλημα, θα κοπεί αυτό είναι σίγουρο. Απλά θέλει επιμονή, υπομονή και χρόνο φυσικά για να μπορείς να τα κάνεις αυτά. Στην δική σου περίπτωση ίσως χρειαστεί να αφιερωθείς σ’αυτό λίγο παραπάνω επειδή υπήρξε αδέσποτη η σκυλίτσα σου και σίγουρα θα είναι παραπάνω προσκολλημένη μαζί σου. Το καλό όμως είναι πως είναι νέο μέλος και είναι αρχή ακόμα και ίσως το ξεπεράσει γρήγορα.

      Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιό σου, ότι άλλο θες μπορείς να ρωτήσεις.
      Η Μάρσα σε χαιρετά και σου στέλνει πολλά χαρούμενα κουνήματα ουράς…

  4. eiri

    εμένα ο σκυλάκος μου είναι 6 ετών και όταν ήταν 3 μετακομίσαμε Γερμανία στην Ελλάδα είχαμε μεγάλο κήπο
    ήταν πολλές ώρες έξω αλλά προσαρμοστικε πολύ γρήγορα σε έναν χρόνο ξαναμετακομιζω αθηνα και εδώ μένω σε μικρο διαμέρισμα αλλά δεν έχω γείτονες ξερω ομως οτι γαυγιζει μερικες φορες οταν λυπω και γρατσουναει την πόρτα πως μπορώ να τον αποτρέψω ? γιατί με γείτονες θα είναι πρόβλημα και δεν το συζητώ να τον αφήσω πίσω

    1. Είναι λογικό γιατί ο σκυλάκος σας είχε μάθει σε άλλον τρόπο ζωής που ήταν ελεύθερος σε μεγάλο ανοιχτό χώρο και τώρα νιώθει περιορισμένος. Είναι μια αλλαγή γι’ αυτόν και θέλει χρόνο για να προσαρμοστεί στον νέο τρόπο ζωής. Γενικά στους σκύλους αρέσει η συνήθεια, η ρουτίνα της καθημερινότητας. Κι όταν γίνεται μια αλλαγή περιβάλλοντος τα αγχώνει και νιώθουν ανασφάλεια σε ένα άγνωστο, νέο μέρος. Δεν νιώθουν ασφαλείς και φοβούνται πως η οικογένειά τους μπορεί να τα παρατήσει σ’ αυτό το άγνωστο μέρος μόνα τους και να επιστρέψει στο παλιό τους σπίτι. Δεν καταλαβαίνουν αμέσως την έννοια της μετακόμισης. Αυτό θα το δούνε στην πορεία.

      Με την κάθε μέρα που θα περνάει και θα βλέπει ότι κοιμάστε, ξυπνάτε και ζείτε όλοι μαζί σ’ αυτό το σπίτι, τότε θα εξοικειώνεται με το μέρος όλο και περισσότερο. Γι΄αυτόν τον λόγο έχει άγχος αυτή τη στιγμή. Από τον φόβο και την ανασφάλεια. Δεν το νιώθει ακόμα “σπίτι” του.

      Θα κάνετε ό,τι λέει το άρθρο. Τα μικρά, απλά, καθημερινά βήματα όπως θα φεύγετε για 2-3 λεπτά και θα επιστρέφετε. Αν μπορείτε τρεις – τέσσερις φορές την ημέρα. Βάλτε τις καθημερινές σας κινήσεις μέσα στην εκπαίδευση, όπως πηγαίνετε τα σκουπίδια ή στο περίπτερο ή στην γωνία και γυρίστε πίσω αμέσως ακολουθώντας την τυπική διαδικασία όπως περιγράφεται στο άρθρο. Όταν θα επιστρέφετε όμως δε θα του δίνετε σημασία μέχρι να ηρεμήσει (σε περίπτωση που έχει ήδη ξεκινήσει να φωνάζει). Και μετά από λίγα λεπτά θα κάνετε ξανά το ίδιο.

      Όταν λείπετε αρκετές ώρες από το σπίτι, καλό είναι να τον περιορίζετε σε μικρότερο χώρο. Σε ένα δωμάτιο. Και με αυτόν τον τρόπο θα μάθει σιγά σιγά όποτε φεύγετε να πηγαίνει μόνος του σ’αυτό το δωμάτιο για να σας περιμένει ήσυχος.

      Επίσης κάτι άλλο εξίσου σημαντικό, είναι να αποχαιρετάτε πάντα τον σκύλο σας πριν φύγετε. Με απλό τρόπο όπως “Εγώ φεύγω τώρα. Δεν θα αργήσω. Κάτσε ήσυχος”. Αυτό θα το κάνετε κι όταν θα λείψετε πραγματικά από το σπίτι αλλά και όταν κάνετε την εκπαίδευση που θα φεύγετε για λίγα λεπτά. Με λίγα λόγια, να προστεθεί στην καθημερινότητά σας να τον αποχαιρετάτε πάντα τον σκύλο σας. Φανταστείτε να φύγετε κάποια στιγμή χωρίς να σας πάρει χαμπάρι ο σκύλος σας επειδή μπορεί να κοιμάται και να ξυπνήσει αργότερα και δει ότι λείπετε και είναι μόνος του….. Νομίζω πως καταλαβαίνετε την ψυχολογία του. Θα αναρωτιέται από μέσα του “μα τώρα πριν λίγο εδώ ήταν μαζί μου. Πότε εξαφανίστηκε;” Θα νομίζει πως τον εγκαταλείψατε για πάντα. Θα τον πιάσει πανικός, τρόμος, άγχος και τότε θα αρχίσει να γαβγίζει, να κλαίει και να προσπαθεί να ανοίξει την πόρτα για να φύγει.
      Για να το αποφύγετε αυτό για το καλό της δικής του ψυχολογίας αλλά και της συμβίωσης μαζί του, θα πρέπει να τον αποχαιρετάτε πάντα πριν φύγετε ακόμα κι όταν πάτε να πετάξετε τα σκουπίδια. Αυτός είναι σημαντικός κανόνας. Για να νιώσει ασφαλής και σίγουρος ότι θα επιστρέψετε και να πάψει να φοβάται.

      Ακολουθήστε τα βήματα που γράφονται αναλυτικά στο άρθρο και θα το ξεπεράσει οριστικά το άγχος αποχωρισμού ο σκυλάκος σας. Ανάλογα το μέγεθος του προβλήματος, μπορεί να σας πάρει λίγο χρόνο για να τον μάθετε να ηρεμεί.

  5. […] Στρες αποχωρισμού : Σιχαίνομαι την … μοναξιά!  […]

  6. Kiki Koutsomitrou

    Καλησπέρα. Εμένα η σκυλίτσα μου είναι 7 χρονών ήταν 4 μηνων και αδέσποτο όταν το πήρα και το πρόβλημα που έχουμε είναι ότι ζηλεύει ακόμα και τα παιχνίδια της όπως επίσης δεν υπάρχει περίπτωση να μπεί στο αυτοκίνητο χωρίς να ουρλιάζει στην κυριολεξία όπου και να κάθεται ακόμα και στην αγκαλιά μου . Έχουμε προσπαθήσει τα πάντα κλουβάκια, παιχνίδια , φαγητό τίποτα δεν την ηρεμεί. Έχετε κάτι να μας προτείνετε παρακαλώ; Ευχαριστώ.

    1. Καλησπέρα σας. Θα σας πρότεινα να διαβάσετε το άρθρο “Συμβουλές για σκύλους που φοβούνται το αυτοκίνητο”. Θα το δείτε εδώ https://taskylonea.com/symboules-gia-skylous-pou-fovountai-to-amaksi/.

      Όσον αφορά τα παιχνίδια, είναι στειρωμένη η σκυλίτσα; Αν όχι, τότε μπορεί να είναι μητρικό ένστικτο και να της βγαίνει στα παιχνίδια. Φυσικά υπάρχουν κι άλλες αιτιολογίες. Όπως να είναι πολύ κτητική με τα δικά της πράγματα και της βγαίνει επιθετικότητα. Θα ήθελα όμως αν μπορείτε να μου δώσετε περισσότερες λεπτομέρειες. Όταν λέτε πως ζηλεύει τα παιχνίδια της. Τι εννοείτε; Πως δεν σας αφήνει εσάς να πιάνετε τα παιχνίδια της; Αγριεύει αν τα πάρει άλλος σκύλος;

Leave a Reply